| Dane podstawowe | |
|---|---|
| Urodzenie | 21 lutego 1931, Warszawa |
| Zgon | 10 kwietnia 2015, Warszawa |
| Zawód | historyk, profesor nauk humanistycznych |
| Edukacja | Wydział Prawa, Uniwersytet Warszawski (1949–1954) |
| Specjalność | historia najnowsza; historia państwa i prawa |
| Kariera | |
| Instytucje | Instytut Historii PAN; Wojskowy Instytut Historyczny; Uczelnia Łazarskiego |
| Stanowiska | profesor IH PAN (od 1979), dyrektor WIH (1993–2001), dyrektor WBBH (do 31.10.2002) |
| Funkcje społeczne | prezes Towarzystwa Miłośników Historii w Warszawie (1987–1988), prezes Polskiego Towarzystwa Historycznego (1988–1991) |
| Odznaczenia | |
| Ordery | Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1999); Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski |
| Pozostałe | |
| Pochówek | Cmentarz Bródnowski, Warszawa (kwatera 64C-4-20/21) |
Andrzej Ajnenkiel zajmował się badaniem instytucji państwowych i konstytucji Polski. Jego prace objęły tematykę parlamentaryzmu II Rzeczypospolitej oraz dzieje konstytucji polskich, a dorobek obejmuje ponad czterysta publikacji naukowych.
Życiorys i początki kariery
Urodził się w Warszawie i w młodości należał do harcerstwa, a w 1945 trafił do oddziału Narodowych Sił Zbrojnych w Podkowie Leśnej. W okresie studiów prawniczych miał problemy związane z udziałem w podziemnej działalności tej organizacji, co doprowadziło do aresztowania i represji wobec niego. Po ukończeniu studiów na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego w 1954 rozpoczął pracę w Archiwum Akt Nowych w Warszawie.
W latach 1959–1981 był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej i pełnił funkcję I sekretarza POP PZPR w Instytucie Historii PAN. Od 1979 związany był z Instytutem Historii Polskiej Akademii Nauk jako profesor, a w 1991 uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. Przez kolejne dekady łączył pracę naukową z działaniem w organizacjach środowiska historycznego.
Funkcje naukowe i prace nad konstytucją
W latach 1987–1991 kierował najpierw warszawskim Towarzystwem Miłośników Historii, a następnie Polskim Towarzystwem Historycznym. W okresie przemian ustrojowych 1990–1993 występował jako ekspert Senatu RP i Prezydenta RP w pracach nad przygotowaniem Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W 1990 wchodził także w skład tak zwanej Komisji Michnika.
W latach 1993–2001 był dyrektorem Wojskowego Instytutu Historycznego, a po przekształceniach organizacyjnych kierował Wojskowym Biurem Badań Historycznych do końca października 2002. Był też wykładowcą Uczelni Łazarskiego, gdzie kierował Katedrą Historii Prawa.
Publikacje i wkład naukowy
Specjalizował się w historii najnowszej oraz w historii państwa i prawa, ze szczególnym uwzględnieniem konstytucjonalizmu i parlamentaryzmu. W swoim dorobku miał ponad 400 prac, w tym kilkanaście książek poruszających losy polskiego parlamentaryzmu i konstytucji.
Do wybranych publikacji należą m.in.: "Od rządów ludowych do przewrotu majowego. Zarys dziejów politycznych Polski 1918–1926" (1968), "Spór o model parlamentaryzmu polskiego do 1926 roku" (1972), "Parlamentaryzm II Rzeczypospolitej" (1975), "Polska po przewrocie majowym 1926–1939" (1977), "Historia sejmu polskiego" (tom 2, 1989) oraz "Konstytucje Polski 1791–1997" (2001).
Życie prywatne i odznaczenia
Był synem Stefana i Janiny z domu Rogo; matka zmarła, gdy Andrzej miał trzy lata. Dwukrotnie żonaty, miał troje dzieci. W 1993 bez powodzenia ubiegał się o mandat senatora z ramienia BBWR w województwie stołecznym.
Otrzymał Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski w 1999 oraz Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. Spoczywa na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie (kwatera 64C-4-20/21).
