| Dane osobowe | |
|---|---|
| Urodzenie | 16 sierpnia 1913, Warszawa |
| Zgon | 23 czerwca 1985, Londyn |
| Zawód | lekarz psychiatra |
| Wykształcenie i kariera | |
| Studia | Wydział Lekarski, Uniwersytet Warszawski |
| Stopnie | doktor medycyny (1952), docent (1962) |
| Główne miejsca pracy | Szpital na Czystem, Szpital Psychiatryczny w Kulparkowie, Tworki, Szpital Wolski, Instytut Psychoneurologiczny; Horton Hospital, Hill End Hospital (W. Brytania) |
| Wybrane prace | |
| 1965 | Pięćset przypadków alkoholizmu u kobiet |
| 1968 | Alkoholizm i toksykomanie |
Bolesław Ałapin był polskim lekarzem psychiatrą znanym z badań nad alkoholizmem oraz z dorobku klinicznego obejmującego pracę w psychiatrii szpitalnej i w ośrodkach akademickich. Jego kariera obejmowała okres przedwojenny, działalność wojenną oraz lata pracy po 1945 roku, w tym część życia zawodowego spędzoną na emigracji.
Życiorys i kariera medyczna
Urodził się w Warszawie w zasymilowanej rodzinie żydowskiej, syn Jana Ałapina i Stefanii z Dreherów. Kształcił się w Gimnazjum im. Mikołaja Reja, a w 1931 rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. Dyplom lekarza otrzymał w czerwcu 1937 roku, a prawo wykonywania zawodu w marcu 1939 roku.
W czasie II wojny światowej zgłosił się na ochotnika do Wojska Polskiego 8 września 1939 i służył w Szpitalu 111a. Następnie trafił do Lwowa, gdzie pracował w klinice neurologiczno-psychiatrycznej, a od lutego 1940 do lipca 1941 był ordynatorem Szpitala Psychiatrycznego w Kulparkowie. Po powrocie do Warszawy pracował w oddziale neurologicznym Szpitala na Czystem, mieszczącym się na terenie getta; w 1942 uniknął deportacji i ukrywał się. W 1943 wstąpił do oddziału partyzanckiego Tadeusza Sztumberka-Rychtera, a po rozwiązaniu oddziałów AK w 1944 został żołnierzem Armii Berlinga. Aresztowany przez NKWD, odbywał następnie pobyt w kilku obozach, skąd w październiku 1947 otrzymał zaświadczenie repatriacyjne.
Praca po wojnie i emigracja
Po wojnie pracował krótko w Ubezpieczalni Społecznej w Łodzi, a od lipca 1948 angażował się jako wolontariusz w Klinice Psychiatrycznej Akademii Medycznej w Warszawie. W 1952 uzyskał doktorat i objął stanowisko ordynatora oddziału obserwacyjnego w Tworkach. W 1962 otrzymał tytuł docenta i został ordynatorem oddziału psychosomatycznego w Szpitalu Wolskim, a od 1966 pracował jako samodzielny pracownik naukowy w Instytucie Psychoneurologicznym.
Po wydarzeniach marcowych 1968 stracił miejsce pracy. W 1969 nie powrócił z kongresu psychiatryczno-neurologicznego w Belgii i pozostał na emigracji. W Wielkiej Brytanii pracował m.in. w Horton Hospital w Epsom oraz w Hill End Hospital w St Albans. Na emeryturę przeszedł w 1981. Zmarł w Londynie w 1985 po udarze mózgu; jego prochy złożono w kolumbarium przy kościele św. Andrzeja Boboli w Londynie.
Działalność naukowa i publikacje
Ałapin był autorem kilkudziesięciu prac naukowych skoncentrowanych na zagadnieniach alkoholizmu i na psychofarmakologii. Do ważniejszych publikacji należą monografie „Pięćset przypadków alkoholizmu u kobiet” (1965) oraz „Alkoholizm i toksykomanie” (1968).
Życie prywatne
W 1935 poślubił koleżankę ze studiów, Stanisławę Grynbaum; małżeństwo rozpadło się w czasie wojny, a formalny rozwód nastąpił w 1948. W 1950 wziął ślub ze Stanisławą Sznaper-Zakrzewską, z którą miał córkę Wilgę, później znaną brydżystkę; to małżeństwo zakończyło się w lutym 1954. Trzecią żoną Ałapina została Ewa Szachnowska, z którą ożenił się w 1954 roku.
