| Dane osobowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Alfred Aleksander Konar (właściwie Alfred Aleksander Kinderfreund) |
| Data urodzenia | 26 lutego 1862 |
| Miejsce urodzenia | Warszawa |
| Data śmierci | styczeń 1940 |
| Miejsce śmierci | Warszawa |
| Zawód | prozaik, dramatopisarz, aforysta |
| Pochodzenie | żydowskie |
| Wykształcenie | Szkoła Handlowa im. Kronenbergów; polonistyka (UJ, 2 lata); studia w Berlinie i Heidelbergu |
| Praca | urządnik w dyrekcji Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej |
| Pseudonim | Konar (od ok. 1900) |
| Najważniejsze utwory | Przed ślubem (1891); Bankruci (1892); Siostry Malinowskie (1894); Jesień (1898); zbiór 1000 aforyzmów (1936) |
| Odznaczenia | Złoty Wawrzyn Akademicki (1935) |
| Miejsce pochówku | Cmentarz Powązkowski, Warszawa |
Alfred Aleksander Konar tworzył powieści, nowele i sztuki teatralne, które wpisywały się w nurt naturalizmu. Jego twórczość przedstawiała życie warszawskiej burżuazji i środowisk artystycznych oraz charakteryzowała się pesymistycznym nastrojem.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się 26 lutego 1862 w Warszawie jako syn Józefa Kinderfreunda, lekarza i naczelnego lekarza szpitala żydowskiego, oraz Stanisławy z Bauerertzów. Po ukończeniu gimnazjum uczęszczał do Szkoły Handlowej im. Kronenbergów w Warszawie. Debiutował jako dramatopisarz w 1885 roku sztuką Hrabina Sylwia.
Studiował polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim przez dwa lata, a następnie kontynuował naukę w Berlinie i Heidelbergu. Po powrocie do Warszawy podjął pracę w dyrekcji Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej i z czasem osiągnął wysokie stanowisko urzędnicze. Początkowo publikował pod nazwiskiem rodowym; od około 1900 roku używał pseudonimu Konar.
Twórczość i tematyka utworów
W powieściach i opowiadaniach Konara dominuje perspektywa naturalistyczna. Opisywał obyczaje warszawskiej burżuazji oraz życie artystycznych środowisk; bohaterowie często mieli wrażliwą lub nadwrażliwą psychikę, a narracja miała ton pesymistyczny.
Do ważniejszych powieści należą Przed ślubem (1891), Bankruci (1892), Siostry Malinowskie (1894) oraz Jesień (1898). Jego dramaty — między innymi Hrabina Sylwia (1885), Gąsienice (1895), Figle amora (1896) i Panny (1901) — zdobywały popularność wśród widzów. Artykuły i utwory drukował w wielu pismach, m.in. w "Kurierze Codziennym", "Gazecie Polskiej", "Kurierze Lwowskim" oraz w wydawnictwach późniejszych lat.
Nagrody, ostatnie lata i śmierć
W 1935 roku otrzymał Złoty Wawrzyn Akademicki Polskiej Akademii Literatury za wybitną twórczość literacką. W 1936 roku opublikował zbiór zawierający 1000 aforyzmów dotyczących życia, miłości oraz relacji między kobietami i mężczyznami. Podczas okupacji niemieckiej pozostał w Warszawie.
Zmarł w styczniu 1940 roku w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim.
