Mennonici z kampinosu

0
50
Mennonici z kampinosu

Mennonici stanowili grupę wyznaniową powstałą w 1536 roku w Holandii, założoną przez Menno Simmonsa, który był zwolennikiem Lutra. Ich wiara nie zgadzała się z hierarchią kościelną, pełnieniem służby wojskowej, funkcjami urzędów, przemocą wobec innych, a do tego odrzucali wszystkie sakramenty, oprócz chrztu dorosłych osób i eucharystii.

Historia mennonitów

W XVIII wieku na terenie północnej Puszczy Kampinoskiej
osadzono mennonitów, którzy doskonale wiedzieli jak zagospodarować tereny zalewowe, ponieważ cała okolica co roku była zalewana przez wezbraną Wisłę. Byli oni tam osiedlani na tak zwanym prawie holenderskim, według którego byli oni wolnymi ludźmi. Przez miejscową ludność byli oni nazywani Oleandrami. Wprowadzili oni wiele usprawnień, które są widoczne po dziś dzień w Puszczy Kampinoskiej.

Charakterystyka Oleandrów

W rodzinie najważniejszą funkcję pełnił ojciec, będący jej głową i autorytetem. Mężczyźni na ogół byli mili i pomocni, ale zarazem nieco chłodni i zdystansowani. Ich głównym obowiązkiem była praca na roli. Matki z kolei sprawowały opiekę nad dziećmi, zajmowały się domem i mało co z niego wychodziły. Kobiety były oddane Bogu i mężowi, odziane w proste szaty, które symbolizowały wyrzeczenie się dóbr doczesnych. Pilnowały, aby dzieci nie brały udziału w hucznych zabawach i żyły w zgodzie z Bogiem i rodziną. Można powiedzieć, że przypominali oni dzisiejszych Amiszów.
Jeśli chodzi o podejście do osób z zewnątrz, czyli wyznawców innych religii, byli bardzo zamknięci. Nie dopuszczali do siebie nikogo, kto nie podzielał ich wyznania. Byli odizolowaną grupą, która nie mieszała się w życie wsi, czy miasteczka, jeśli stanowiła w nim mniejszość.

Życie na terenach Puszczy Kampinoskiej

Charakterystycznymi elementami były rowy i stawy melioracyjne, które odprowadzały wodę w razie wyjścia rzeki z koryta. Równie ważne były wały oraz wzgórki, na których stawiano zagrodę. Naturalnych usypisk nie było wystarczająco dużo, dlatego też trzeba było szukać nowych rozwiązań. Część domów była budowana na słupach, które następnie były podsypywane ziemią. Początkowo wzniesienia były niewielkie, ale z każdym kolejnym rokiem, kiedy przychodziła wezbrana woda i zalewała tereny, były one zwiększane. Jednak wciąż istniało ryzyko zalania, w przypadku bardzo wysokiej wody. Mennonici posiadali zazwyczaj jednobudynkowe zagrody, które pod swoim dachem mieściły dom mieszkalny, stodołę, stajnię, kurnik, czy oborę. Było to koniecznie, aby uchronić przed powodziami wszystko, co najważniejsze.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here